7 Şubat 2015 Cumartesi

Ο εθνικισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς



Του Φίλιππα Κυρίτση

Όπως έγραψα στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά της Ελλάδας, όπως και η επαναστατική αριστερά, διακρίνεται για τον εθνικισμό της με την μορφή του αντι-ιμπεριαλισμού. Αν και ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της ελληνικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αλλά χαρα κτηριστικό της κάθε αριστεράς, η οποία αποτελεί ιδεολογικό τέκνο του λενινισμού, από τότε που ο Λένιν δημοσίευσε το πολυδιαβασμένο βιβλίο «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», εμάς τους Έλληνες αντιεθνικιστές ενδιαφέρει πρωτίστως ο αντι-ιμπεριαλισμός στην Ελλάδα, γιατί, όπως είδαμε και στο προηγούμενο φύλλο ο αντι-ιμπεριαλισμός, λόγω του πατριωτισμού που τον διακρίνει, είναι εθνικισμός.


Από τότε που δραστηριοποιήθηκα στην πολιτική μετέχοντας σε πρώτη φάση στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά (1974), δεν είδα ποτέ στον πολιτικό λόγο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να δίνεται κάποια σημασία στην συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας των συγχρόνων Ελλήνων, στην πλαστογράφηση της ιστορίας, στην οποία αυτή βασίστηκε, και στην ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα. Αντίθετα, όχι μόνο η εξωκοινοβουλευτική αριστερά δεν αναγνώρισε το αναπόφευκτο της τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο το 1974, όταν οι ελληνοκύπριοι φασίστες, με τις πλάτες της Ελλάδας, ανατρέψανε τον τότε πρόεδρο της Κύπρου Μακάριο με στόχο να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα, διώχνοντας με την τρομοκρατία τους τους τουρκοκύπριους από το νησί, αλλά για την τουρκική επέμβαση η αριστερά κατηγόρησε και κατηγορεί ακόμα τους («ιμπεριαλιστές») Αμερικανούς. Δηλαδή, σύμφωνα με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οι τουρκοκύπριοι έπρεπε να αφεθούν στα χέρια των τουρκοφάγων της Ε.Ο.Κ.Α. σαν τον αρχιπραξικοπηματία Σαμψών, που ανέτρεψε τον Μακάριο. Όπως, την δεκαετία του 1990, οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι έπρεπε να αφεθούν στα χέρια των εγκληματιών πολέμου Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, Μλάντιτς και Αρκάν. Και στην πρώτη και στην δεύτερη περίπτωση, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην Ελλάδα, όπως και το σύνολο των κοινοβου λευτικών κομμάτων, θεωρήσανε τους («ιμπεριαλιστές») Αμερικανο-ευρωπαίους σαν εχθρούς του ελληνικού και του κυπριακού λαού, επειδή δεν αφήσανε τους μουσουλμάνους της Κύπρου και της Βοσνίας στα χέρια, ή καλύτερα μαχαίρια, των μουσουλμανοφάγων χριστιανών της Κύπρου και της Σερβίας.

Σήμερα, όπως και τις προηγούμενες δεκαετίας, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά αδιαφορεί για τα αίσχη που γινόντουσαν και γίνονται ενάντια στις εθνικές μειονότητες της Ελλάδας και ποτέ δεν συμπαραστάθηκε σε αυτές ακόμα και όταν αντιμετωπίζανε ακραία καταπίεση, όπως η καταστροφή των ναών της Δυτικής Μακεδονίας και των εικόνων, επειδή προδίδανε την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας και κατ' επέκταση εθνότητας, η καταστροφή των γραφείων του εθνικά μακεδονικού κόμματος «Ουράνιο Τόξο», το 1995, το πογκρόμ κατά της τουρκικής μειονότητας της Κομοτηνής, το 1990, οι βανδαλισμοί σε (εθνικά) μακεδονικά, μουσουλμανικά και εβραϊκά νεκροταφεία, οι βανδαλισμοί οι βεβηλώσεις, ακόμα και βόμβες και εμπρησμοί, σε μουσουλμανικά τεμένη (τζαμιά) και εβραϊκές συναγωγές (τους μακεδονικούς ναούς τους έχουν γκρεμίσει) και οι βίαιες επιθέσεις ενάντια σε μειονοτικούς πολιτικούς και δημοσιογράφους. Όλα τα παραπάνω θεωρούνται ασήμαντα, αν όχι αδιάφορα, για την εξωκοινοβουλευτική, όπως και για κάθε αριστερά, και σημαντικά θεωρούνται μόνο τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των κατοίκων αυτής της χώρας, που σύμφωνα με την αριστερά πλήττονται από τους ξένους «ιμπεριαλιστές», όπως οι Γερμανοί, οι Εγγλέζοι, πάντα οι Αμερικάνοι, η «τρόικα» κλπ. Ακόμα και αν κάποιος από την αριστερά, κοινοβουλευτική ή εξωκοινοβουλευτική, βρει το θάρρος να υπερασπίσει τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων της Ελλάδας, θα κατηγορηθεί από τους ιδεολογικούς του συντρόφους σαν υποστηρικτής ξένων εθνικισμών, όπως του μακεδονικού και του τουρκικού. Αν μάλιστα τολμήσει να υπερασπιστεί τους Εβραίους, τότε θα κατηγορηθεί σαν σιωνιστής και εχθρός του «παλαιστινιακού λαού». Τέλος για την πολύπαθη, βασανισμένη και μαρτυρική μειονότητα των Ρομά (τσιγγάνων), ποτέ δεν θα δείτε στα κείμενα και στις διακηρύξεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς την αναγνώρισή της σαν εθνικής μειονότητας και πολύ σπάνια, γενικά, θα βρείτε κάποια αναφορά στα μαρτύρια που υφίσταται αυτή η μειονότητα από τους σύγχρονους Έλληνες. Όπως και το ελληνικό κράτος, έτσι και η αριστερά, δεν αναγνωρίζει στους Ρομά ξεχωριστή εθνότητα, όπως δεν αναγνωρίζει στους Βλάχους. Ακόμα χειρότερα: Ποτέ η εξωκοινοβουλευτική, όπως και κάθε αριστερά, δεν πήρε το μέρος των Τσάμηδων, της αλβανικής αυτής μειονότητας της Ελλάδας, η οποία εκδιώχθηκε (όσοι πρόλαβαν να φύγουν, γιατί χιλιάδες σφάχτηκαν) από την Ελλάδα (Ήπειρο, νομός Θεσπρωτίας κυρίως) το 1945.

Όχι μόνο το διδασκόμενο στα ελληνικά σχολεία χονδροειδέστατο ψέμα ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων, των οποίων συνέχεια ήταν οι Βυζαντινοί, δεν απασχόλησε και δεν απασχολεί την εξωκοινοβουλευτική και κάθε αριστερά στα προγράμματα και τις διακηρύξεις της, όχι μόνο σε αυτά τα προγράμματα και τις διακηρύξεις τα μειονοτικά προβλήματα σαν να μην υπάρχουν, όχι μόνο η Τουρκία συνεχίζει να κατηγορείται από την αριστερά αυτή για την επέμβασή της στην Κύπρο το 1974, όχι μόνο Αμερικανοί και Ευρωπαίοι κατηγορούνται ακόμα για την επέμβασή τους στην πρώην Γιουγκοσλαβία που εμπόδισε την ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας από μουσουλμάνους, αλλά τώρα στο στόχαστρο της αριστεράς αυτής βρίσκονται οι Δυτικοευρωπαίοι και συγκεκριμένα η («ιμπεριαλιστική») Ευρωπαϊκή Ένωση και οι δυτικοευρωπαίοι δανειστές του ελληνικού κράτους και του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Η ελληνική αριστερά μάλιστα εφεύρε και νέα εθνικότητα για αυτούς: «Τροϊκανοί». Εγώ, προσωπικά, έχω τύχει σε αντιρατσιστική συγκέντρωση να ακούσω τον εκπρόσωπο πρώην εξωκοινοβουλευτικού και νυν κοινοβουλευτικού ακροαριστερού κόμματος να ζητάει την απέλαση των «τροϊκανών»!

Αν όμως δείτε την στάση που μέχρι σήμερα έχουν κρατήσει οι «ιμπεριαλιστές», δηλ. το αμερικανικό και το δυτικοευρωπαϊκά κράτη, απέναντι στις εθνικές μειονότητες της Ελλάδας και στους Ρομά, θα δείτε ότι πάντα τις υπερασπιζόντουσαν στις διάφορες αναφορές τους για την κατάσταση των μειονοτήτων της Ελλάδας, ενώ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει καταδικάσει επανειλημμένα την Ελλάδα για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εθνικών της μειονοτήτων. Από αυτήν την Ευρώπη επιδιώκουν οι εκπρόσωποι της εξωκοινοβουλευτικής ή άκρας αριστεράς να απομακρύνουν την Ελλάδα, δηλ. από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς που ασκούν έλεγχο στην Ελλάδα, με την δικαιολογία ότι είναι καπιταλιστικοί. Και ιδιαίτερα στοχοποιούν σήμερα την Γερμανία για τα δάνεια που δίνει στο ελληνικό κράτος και τις ελληνικές τράπεζες, όπως παλιότερα (την δεκαετία του 1990) την στοχοποιούσαν σαν υπεύθυνη για την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας.



*Δημοσιεύθηκε στις 05-03-14 στο 3ο τεύχος της "Barikat".

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder