18 Şubat 2015 Çarşamba

Μιλιταρισμός: Μια πολύ παλιά και πονεμένη ιστορία



Η καταδίκη στις 14 Μαρτίου του ολικού αρνητή στράτευσης Μιχάλη Τόλη σε 8 μήνες φυλακή από το Στρατοδικείο της Αθήνας ήρθε να θυμίσει σε όσους εθελοτυφλούν ελπίζοντας πως η Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να ξεφύγει από την μέγγενη του βαθέως κράτους, ότι ο στρατός στην Ελλάδα παραμένει πάντα ο μεγάλος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ένας θεσμός, που με τις ευλογίες της πολεμοχαρούς και μισάνθρωπης απέναντι στους γειτονικούς λαούς ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, δεν αμφισβητείται από καμιά οργανωμένη πολιτική η κοινωνική δύναμη. Ένας θεσμός που δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ούτε η πιο σημαντική επαναστατική οργάνωση της μεταπολίτευσης, η «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη».

Όποιος έχει κάποια γνώση της ιστορίας του ελληνικού κράτους, και δεν κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους για λόγους εθνικού συμφέροντος, γνωρίζει ότι ελληνικό έθνος με την μορφή που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία δεν υπήρχε, όταν δημιουργήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής το ελληνικό κράτος. Στον ελλαδικό χώρο συνωστιζόντουσαν διάφορες εθνότητες, όπως οι εξελληνισμένοι γλωσσικά Ρωμαίοι (Ρωμιοί), οι Αλβανοί (Αρβανίτες), οι Βλάχοι (που το μεγαλύτερο μέρος τους κατοικούσε στην τότε Μολδοβλαχία, μετέπειτα Ρουμανία), οι Μακεδόνες (Σλαβομακεδόνες κατά την επίσημη ελληνική ιστοριογραφία), οι Τούρκοι, οι Εβραίοι, οι Βούλγαροι, οι Αρμένηδες, οι Τσιγγάνοι και κάποιοι Λατίνοι, στα νησιά των Κυκλάδων κυρίως. Το ελληνικό έθνος, όπως το διακρίνουμε σήμερα, φτιάχτηκε με την βία από το ελληνικό κράτος και στην βίαιη επιβολή της ελληνικής εθνικής ταυτότητας 
οι πρωταγωνιστές υπήρξαν δύο: Ο στρατός και η χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία. Αυτοί οι δύο θεσμοί αποτέλεσαν τους συνδετικούς κρίκους μεταξύ τόσων διαφορετικών λαών και πολιτισμών. Όσες εθνότητες κατάφεραν ο στρατός και η χριστιανική εκκλησία να συγχωνεύσουν με την βία στο ελληνικό έθνος παραμείνανε στον ελλαδικό χώρο. Όσες δεν κατάφεραν να συγχωνεύσουν, όπως η Τούρκοι, οι Εβραίοι, οι Μακεδόνες, οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί μουσουλμάνοι (Τσάμηδες) εκδιώχτηκαν με την βία, αν δεν παραδόθηκαν στους φονιάδες τους, όπως οι Εβραίοι. Με λίγα λόγια, χωρίς την στρατιωτική βία, ο ελλαδικός χώρος θα φιλοξενούσε ένα πολυεθνικό κράτος, όπως η Ελβετία. Μόνο οι Τούρκοι και οι εκτουρκισμένοι Βούλγαροι της Θράκης επιτράπηκε να παραμείνουν στον Ελλαδικό χώρο, σαν αντάλλαγμα για την παραμονή ελληνοφώνων Ρωμιών στην Ισταμπούλ.

Είναι, λοιπόν, αναπόφευκτο ο στρατός στην Ελλάδα, όπως και η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία, να παραμένουν πάντα στο απυρόβλητο της κριτικής και της αμφισβήτησης από τους σύγχρονους Έλληνες εφόσον αυτοί οι δύο θεσμοί συνθέτουν την ελληνική εθνική ταυτότητα. Την εθνική ταυτότητα που καμιά πολιτική παράταξη δεν έχει το θάρρος να υποβάλει σε ιστορική κριτική, την εθνική ταυτότητα που έχει σαν καύχημα και σαν σημαία της η πιο εγκληματική οργάνωση που δρα σε πολλά επίπεδα και, δυστυχώς, και σε πολιτικό: Η Χρυσή Αυγή.

Αν τον προπροηγούμενο αιώνα, ο στρατός και η ορθόδοξη εκκλησία επέβαλλαν με την βία την ελληνική εθνική ταυτότητα, τον προηγούμενο αιώνα και ιδίως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το έργο της κατασκευής της ελληνικής εθνικής ταυτότητας ανατέθηκε στην δημόσια παιδεία. Το γεγονός ότι η παιδεία αυτή ποτέ δεν αυτονομήθηκε από την ορθόδοξη εκκλησία και έχουμε φτάσει, ακόμα και σήμερα, να αναγκάζουν τους μαθητές να προσεύχονται, να κάνουν θρησκευτικά και να εκκλησιάζονται, προδίδει τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της δημόσιας παιδείας από την ορθόδοξη εκκλησία. Το γεγονός ότι οι μαθητές παρελαύνουν σαν στρατιώτες στις ελληνικές εθνικές επετείους κατά τις οποίες ο στρατός κάνει δοξολογίες στους ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς, προδίδει τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της δημόσιας παιδείας από τον στρατό. Είναι φυσικό επόμενο, μετά από δώδεκα χρόνια πλύσης εγκεφάλου στα ελληνικά σχολεία, ο μιλιταρισμός, η εθνολαγνεία και ο χριστιανικός φανατισμός να έχουν διαποτίσει την προσωπικότητα και να έχουν αποτυπωθεί στην πνευματική συγκρότηση του κάθε νεοέλληνα.

Γι αυτό και όλες οι πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να εξασφαλίζουν ψήφους, πλειοδοτούν σε στρατολαγνεία και υπακοή στην ορθόδοξη εκκλησία. Κανένα κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα δεν διεκδικεί την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, όπως έχει γίνει στις 24 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κανένα κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα δεν διεκδικεί τον διαχωρισμό του ελληνικού κράτους από την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, κανένα κόμμα δεν διεκδικεί να δωθούν στην Ελλάδα τα κατεχόμενα από την χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία εδάφη της χερσονήσου του όρους Άθως, που κατ' ευφημισμόν (άμα αναλογιστούμε τα σκάνδαλα που εκεί διαπράττονται) αποκαλείται  Άγιο Όρος.

Μόνοι απέναντι σε αυτόν τον, εξαιτίας της δημόσιας παιδείας, μιλιταριστή ελληνικό λαό και στο έρμαιο του στρατού και της ορθόδοξης εκκλησίας κράτος του, αντιπαρατίθενται οι αντιρρησίες συνείδησης είτε είναι ολικοί αρνητές στράτευσης (οι πιο γενναίοι) είτε δέχονται να κάνουν εναλλακτική κοινωνική θητεία αντί της στρατιωτικής. Το γεγονός ότι ενώ ο Σύνδεσμος των Αντιρρησιών Συνείδησης υπάρχει από το 1987 (το 2004 αναγνωρίστηκε σαν σωματείο) και οι ολικοί αρνητές από το 1991 (με πρώτο τον σήμερα επικηρυγμένο για 1.000.000 Ευρώ Νίκο Μαζιώτη), σχεδόν όλοι οι υπόχρεοι στρατιωτικής θητείας υπηρετούν στο στρατό, απαλλάσσονται για λόγους υγείας ή χάνονται στην ανυποταξία, χωρίς να πλαισιώνουν τον Σύνδεσμο των Αντιρρησιών Συνείδησης ή το ευρύτερο κίνημα των ολικών αρνητών στράτευσης, πείθει τους στρατιωτικούς και τους παπάδες ότι μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι γιατί ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο χριστιανικός φονταμενταλισμός της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού θα τους εξασφαλίζουν πάντα, απίστευτα για ένα σύγχρονο κράτος, προνόμια και απολαβές, ασυλία για οποιουδήποτε είδους σκάνδαλα (οικονομικά, σεξουαλικά κλπ.) και, γενικά, «ζωή χαρισάμενη».


Barikat, τ: 4, 19/03/2014

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder