30 Mart 2015 Pazartesi

Το δημοφιλές παραμύθι περί ελληνικού λαού



Από την άκρα δεξιά και τους ναζιστές της μέχρι την άκρα αριστερά και τους αντάρτες πόλης της, μία είναι η καραμέλα με την οποία προσπαθούν όλοι να προσελκύσουν οπαδούς: η φροντίδα για τον ελληνικό λαό. Όλοι αυτοί οι πολιτικοί απατεώνες, από τους ναζιστές μέχρι τους «αναρχικούς» αντάρτες πόλης, δεν μπορούν να κρύψουν τον εθνικισμό που συνεπάγεται η επίκληση του ελληνικού λαού από το ένα, τουλάχιστον, εκατομμύριο κατοίκων αυτής της χώρας, που δεν είναι Έλληνες και γι αυτό αντιμετωπίζονται σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας ή, ακόμη χειρότερα, σαν αδέσποτα σκυλιά, όταν πρόκειται για μετανάστες χωρίς χαρτιά. Άλλωστε σε προκήρυξη της η αντιεξουσιαστική οργάνωση ανταρτών πόλης Πυρήνες της Φωτιάς υποστήριζε ότι η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους μετανάστες, νομιμοποιώντας έτσι έμμεσα την κρατική πολιτική της αποτροπής εισόδου νέων μεταναστών και της επαναπροώθησης όσων συλλαμβάνονται. Αυτό το εκατομμύριο των μη Ελλήνων, στις επικλήσεις των πολιτικών κάθε απόχρωσης προς τον ελληνικό λαό, βλέπουν την επικύρωση του ρατσισμού σε βάρος τους, ενός ρατσισμού που τον ζουν καθημερινά στις σχέσεις τους με τους Έλληνες και ιδιαίτερα με το ελληνικό κράτος. Είτε κάποιος είναι αλλοδαπός είτε μέλος μιας εθνικής μειονότητας, όπως η τουρκική, η μακεδονική, η μειονότητα των Ρομά (τσιγγάνων) και η εβραϊκή, δεν τρέφει καμιά αυταπάτη, για το πόσο η εθνική του ταυτότητα προσβάλλεται και υποτιμάται όταν όλοι οι λαοσωτήρες απευθύνονται στον ελληνικό λαό.



Όμως δεν αποκαλώ πολιτικούς απατεώνες τους πολιτικούς κάθε απόχρωσης που θέλουν να σώσουν τον ελληνικό λαό, επειδή έτσι προσυπογράφουν τον διαχωρισμό των κατοίκων αυτής της χώρας σε Έλληνες και μη Έλληνες. Τους αποκαλώ έτσι γιατί διαιωνίζουν το παραμύθι ότι η «ελληνική» κοινωνία, εκτός από μια ελάχιστη μειοψηφία μεγιστάνων του πλούτου, είναι ενιαία και όχι διαιρεμένη σε χίλια κομμάτια που αντιμάχονται μεταξύ τους γιατί τα συμφέροντά τους είναι αντίθετα. Τουλάχιστον οι μαρξιστές της Ελλάδας πριν από τον πόλεμο έβλεπαν μια ταξική διαίρεση στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας και τονίζανε τα αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ των διαφόρων τάξεων (π.χ. της αγροτικής, της εργατικής, της μικροαστικής, της αστικής). Μετά τον εμφύλιο, ακόμη και αυτοί, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αλλάξανε τροπάρι και βλέπουν αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ του ελληνικού λαού και των ξένων (ιμπεριαλιστών).

Όσοι σαν κι εμένα, και είναι πάρα πολλοί, βλέπουν καθημερινά σαν εχθρό απέναντι τους όχι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την Μέρκελ (πρωθυπουργό της Γερμανίας), αλλά τον φασίστα αστυνομικό, τον ακροδεξιό παπά, τον μιζαδόρο στρατιωτικό, γενικά τους επικίνδυνους ενστόλους, καθώς και τον εφοριακό, τον δημοσιογράφο, τον τελωνιακό και γενικά όλους αυτούς που πληρώνονται για να κάνουν την ζωή των κοινωνικά και οικονομικά αδύναμων Ελλήνων δύσκολη και την δική τους εύκολη, στις επικλήσεις του ελληνικού λαού γενικά βλέπουν να νομιμοποιείται η κοινωνική και κοινωνική εξουσία των παραπάνω δημοσίων υπαλλήλων, που σαν Έλληνες που είναι, αντί να τους αντισταθούμε, οι πολιτικοί μας ζητάνε να τους συμπαρασταθούμε.

Όταν μάλιστα στο όνομα αυτού του ανύπαρκτου σαν ενιαία οικονομική, κοινωνική και πολιτική ομάδα ελληνικού λαού κάποιοι μαχαιρώνουν και σκοτώνουν μετανάστες και κάποιοι άλλοι βάζουν βόμβες ή επιτίθενται με εμπρηστικές βόμβες σε κτίρια, όσοι σαν κι εμένα βλέπουν να τους κλέβουν και να τους καταπιέζουν οι συμπατριώτες τους, όλα αυτές τις βίαιες πράξεις τις βλέπουν σαν ξένες προς τα καθημερινά τους προβλήματα, αν δεν τις βλέπουν και σαν απειλητικές γι αυτούς. Γιατί όταν κάποιος μπορεί να δέρνει, να μαχαιρώνει, να σκοτώνει ατιμώρητα, γιατί δεν τα κάνει αυτά σε Έλληνες, ή κάποιος άλλος ανατινάζει ή καίει αυτοκίνητα και κτίρια για να τιμωρήσει τους ξένους, όσοι είναι παρατηρητές, βλέπουν ότι κινδυνεύουν μόνο και μόνο γιατί αυτοί δεν είναι οπλισμένοι και δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν με τα όπλα στους οπλισμένους λαοσωτήρες, αν οι τελευταίοι αποφασίσουν να τους φέρουν με την βία «στον ίσιο δρόμο», όπως γίνεται από τους φασίστες σε υποβαθμισμένες περιοχές των πόλεων και σε υπερεκμεταλλευόμενες περιοχές της υπαίθρου ή από τους αντι-ιμπεριαλιστές, αποσχιστές, κλπ. σε άλλα μέρη της Ευρώπης (Ουκρανία), της Αφρικής και της Ασίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι ανθρώπινες ζωές έ-χουν την ίδια αξία με τα κτίρια και τα πράγματα, ιδιαίτερα όταν τα κτίρια είναι τράπεζες και κτίρια πολυεθνικών εταιριών που οι ζημιές σε αυτά είναι αμελητέες για τους οικονομικούς αυτούς κολοσσούς.

fkekyr@gmail.com

Barikat, τ: 16, 08-01-2015

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder