30 Mart 2015 Pazartesi

Ηθική και πολιτική



Πάνε 39 χρόνια από τότε που σαν φοιτητής στο τμήμα πολιτικής επιστήμης της Παντείου Α.Σ.Π.Ε., όπως λεγόταν τότε το Πάντειο Πανεπιστήμιο, έγραψα μια εργασία στο μάθημα της φιλοσοφίας με θέμα «Ηθική και πολιτική», που βαθμολογήθηκε με άριστα (10). Δυο χρόνια αργότερα βρισκόμουν με βαριά ποινή, όπως και η σύζυγός μου, στην φυλακή, κατηγορούμενος σαν τρομοκράτης, μετά από μια παρωδία δίκης, όπως αυτές που γίνονται ενάντια σε μετανάστες που οδηγούνται με ασήμαντη αφορμή στο δικαστήριο και σε λίγα λεπτά, χωρίς δικηγόρο και χωρίς να καταλάβουν τι έγινε, φεύγουν από το δικαστήριο με μια βαριά ποινή πολλών χρόνων στην πλάτη τους. Ασήμαντη ήταν η αφορμή που οδηγηθήκαμε κι εμείς στο δικαστήριο. Όμως, όπως με τους μετανάστες, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είχαν φροντίσει προηγούμενα να μας παρουσιάσουν σαν αδίστακτους εγκληματίες.


Εκεί, λοιπόν, στην φυλακή οδηγήθηκα, όταν επιχείρησα να συμμετάσχω ενεργά στην πολιτική και κοινωνική ζωή αυτής της χώρας, κάνοντας πράξη τις ιδέες μου ότι η ηθική πρέπει να προηγείται της πολιτικής και να την καθορίζει, κάτι που ιστορικά δεν συνέβαινε και ούτε χαρακτήριζε και την εποχή που έγραψα την εργασία που ανέφερα.

Τώρα πια σε αυτήν την μεγάλη ηλικία έχω ξεπεράσει προ πολλού τις αυταπάτες ότι μπορεί να συνδυαστούν ηθική και πολιτική. Η πολιτική παραμένει πάντα το κυνήγι της εξουσίας που για να έχει επιτυχία πρέπει να θυσιάσει τους καλούς (όπως τους παρουσιάζει πάντα η προπαγάνδα) σκοπούς, στον βωμό της επιλογής ανήθικων μέσων. Και τα μέσα της επιτυχίας είναι πάντα ανήθικα, γιατί αποσκοπούν στην εξασφάλιση της υποστήριξης ανήθικων ανθρώπων, που αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία σε κάθε τόπο. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, αυτοί που βρίσκονται πολιτικά και κοινωνικά σε θέση να στηρίξουν μια επιτυχή, από άποψη κυνηγιού της εξουσίας, προσπάθεια, είναι στην μεγάλη πλειοψηφία τους φιλοτομαριστές, θρησκευόμενοι, ρατσιστές, σεξιστές και ομοφοβικοί. Αυτοί είναι που ψηφίζουν, αυτοί είναι που έχουν και την οικονομική επιφάνεια και την κοινωνική θέση για να στηρίξουν οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία. Ακόμα και ακραίων, σύμφωνα με την κοινή γνώμη, πολιτικών παρατάξεων, όπως της άκρας δεξιάς ή της άκρας αριστεράς, ακόμη και των αντιεξουσιαστών. Αυτοί που δεν αποτελούν το ανήθικο πλήθος είναι μετρημένοι στα δάχτυλα και εξαιτίας των επιλογών τους να πάνε ενάντια στο ρεύμα, βρίσκονται πάντα εγκλωβισμένοι στην προσπάθεια να επιβιώσουν μέσα σε ένα τόσο αφιλόξενο και απάνθρωπο για τους διαφορετικούς περιβάλλον. Έτσι δεν έχουν ούτε τον χρόνο ούτε το χρήμα, εκτός εξαιρέσεων, για να αφιερώσουν σε μια πολιτική με ηθικό υπόβαθρο. Οι εξαιρέσεις αποτελούν τους «κούκους που δεν φέρνουν την άνοιξη».

Θα μου πείτε: Καλά, για τους άλλους, αλλά γιατί οι αντιεξουσιαστές έχουν ανάγκη από την ανήθικη πλειοψηφία, την στιγμή που δεν διεκδικούν την εξουσία, κάτι που είναι ο στόχος κάθε πολιτικής; Γι' αυτό πρέπει να διευκρινίσω ότι όταν λέω διεκδίκηση εξουσίας δεν εννοώ διεκδίκηση της κρατικής εξουσίας μόνο. Εννοώ οποιαδήποτε εξουσία, δηλ. την δυνατότητα να κάνεις τους άλλους να κάνουν ό,τι τους λες. Ας είναι και η επανάσταση, που πολλοί αντιεξουσιαστές ονειρεύονται. Η πολυετής πείρα μου από τους κοινωνικούς αγώνες σε αυτό τον τόπο μου έχει δείξει ότι ακόμα και στους αντιεξουσιαστές, όποιος δεν «χαϊδεύει τα αυτιά» του κοινού στο οποίο απευθύνεται, μένει μόνος του ή με ελάχιστους συντρόφους, με συνέπεια να μην μπορεί η συμμετοχή του στα κοινά, δηλ. μια πολιτική με ηθικό υπόβαθρο, να έχει κάποια βαρύτητα στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Κι έτσι μόνο οι αντιεξουσιατές που κυνηγάνε την εξουσία πάνω σε άλλους έχουν επιτυχία σαν πολιτικοί.

Εννοείται, ότι τα παραπάνω δεν αποσκοπούν να αποτρέψουν τους αναγνώστες μου από την συμμετοχή στα κοινά, κάτι απαραίτητο, είτε το θέλουμε είτε όχι, εφόσον ζούμε σε κοινωνία και όχι μόνοι μας, σαν τα αιλουροειδή. Αποσκοπούν στο να διώξουν τις αυταπάτες που πολλοί νέοι τρέφουν ότι οι ηθικές επιλογές μπορούν να στεφθούν από επιτυχία, αν πάρουν την μορφή πολιτικών πρωτοβουλιών. Αυτό δεν σημαίνει πάντως ότι όποιος θέλει να συμμετέχει στα κοινά πρέπει να κάνει πολιτική. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι, που δεν απαιτούν να θυσιάσει κάποιος τις ηθικές αρχές του. Απλά βρίσκονται έξω από το πολιτικό πεδίο.


fkekyr@gmail.com

Barikat, τ. 18, 22-01-2015

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder