13 Mayıs 2015 Çarşamba

Οι απεργοί πείνας και τα μέσα πίεσης για τη δικαίωσή τους



Το παρόν άρθρο έχει σκοπό να δείξει κάποιες προβληματικές που υπάρχουν στον τρόπο με τον οποίο δείχνουν την αλληλεγγύη τους σύντροφοι/ισσες και συναγωνιστές/στριες από τον αντιεξουσιαστικό (κυρίως) και αναρχικό χώρο προς τους αγωνιζόμενους κρατούμενους των κολαστηρίων τύπου 'Γ αλλά και των στρατοπέδων συγκέντρωσης (Αμυγδαλέζα).


Αρχικά, να πούμε δυο λόγια για τους απεργούς πείνας. Το Δίκτυο Αγωνιστών Κρατουμένων είναι μια οργάνωση που εδώ και χρόνια έχει φέρει στην επιφάνεια ζητήματα όσο αφορά τα δικαιώματα των κρατουμένων σε φυλακές και σωφρονιστικά ιδρύματα αλλά και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κατάργηση των τρομονόμων που δεν επιτρέπουν στους κρατούμενους το δικαίωμα στη ζωή ουσιαστικά είναι βασικό ζητούμενο όχι μόνο για μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά αλλά για όλη την κοινωνία, αφού κακά τα ψέματα η σιωπή του συνόλου της κοινωνίας οδηγεί τους απεργούς πείνας να ξεκινήσουν τους ακτιβισμούς τους και τις δράσεις τους. Οι απεργοί πείνας στο σύνολό τους είναι άνθρωποι που έχουν διωχτεί για τα πολιτικά τους πιστεύω και για πράξεις ποινικά διωκόμενες και όχι για «τρομοκρατία» όπως τόσα χρόνια προσπαθούν να περάσουν, επιτυχώς δυστυχώς, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι εκάστοτε κυβερνήσεις του παλαιού δικομματισμού.

Ο αγώνας του Ρωμανού πρόσφατα αποδεικνύει του λόγου το αληθές άλλωστε για το πώς αντιμετωπίζονται αυτοί οι άνθρωποι. Το δικαίωμα στη μόρφωση και το δικαίωμα στη ζωή είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα αλλά και ηθικά επιβαλλόμενα σε μια κοινωνία που θέλει με κάθε τρόπο να τρώει τους αδύναμους και τους διαφορετικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Το να θεωρείται ο Σάββας Ξηρός με το 93% αναπηρία και οι μετανάστες στην Αμυγδαλέζα «τρομοκράτες» και επικίνδυνοι και την ίδια στιγμή να κυκλοφορούν αθώοι ο Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς και οι χρυσαυγίτες (παρά τον ντόρο πριν 1,5 χρόνο και τη «φυλακή» που έφαγαν κάποιοι) είναι στην καλύτερη περίπτωση τρολλάρισμα από πλευράς της δικαιοσύνης σε αυτή τη χώρα.

Πρέπει λοιπόν η κοινωνία να ασκεί πίεση στην κυβέρνηση την τωρινή έτσι ώστε να υπάρξει δικαιοσύνη με ανθρώπους που δίνουν τη ζωή τους για μια θέση ισότιμη και ισάξια με τους «ελεύθερους» έξω από τα κελιά. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε προς διαβούλευση από το Υπ. Δικαιοσύνης φαίνεται να είναι προς αυτή την κατεύθυνση αν κρίνουμε και από την παύση της απεργίας πείνας του Δημ. Κουφοντίνα μετά από 21 ημέρες.

Από την άλλη πλευρά πρέπει να σχολιάσουμε και τα μέσα πίεσης που χρησιμοποιεί ένα μέρος του κινήματος για να πιέσει την κατάσταση. Το να χρησιμοποιείς το ύστατο και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέσο πίεσης που υπάρχει (χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε Πολυτεχνείο άλλωστε όπως και πολλές άλλες νίκες),την κατάληψη, λες και είναι το καδρόνι που κάθε φορά που συναντάς φασίστα πρέπει να το σηκώνεις και να τον χτυπάς, το λες και αυτοαναφορικότητα. Καταρχάς, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις θεωρώ πως είναι πιο χρήσιμη αυτή τη στιγμή μια συμβολική κατάληψη όπως αυτή της Κουμουνδούρου ή μια παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο ή το σπίτι του Τσίπρα, αλλά καθόλου χρήσιμο να κάνεις επί μια εβδομάδα σχεδόν κατάληψη σε ένα ραδιόφωνο που αν μη τι άλλο είναι μια ακόμη φωνή για τους καταπιεσμένους και τους ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο.

Ό,τι στραβό έχει το Κόκκινο, που δεν φοβάμαι να παραδεχτώ, με τις εκπομπές κομματοφρουρών που υπερασπίζονται ΟΛΕΣ τις επιλογές της κυβέρνησης με οποιοδήποτε κόστος, με αποφάσεις της διεύθυνσης όσο αφορά απεργούς του σταθμού λες και είναι η εξουσία που έχει πάντα δίκιο, παρόλα αυτά είναι ένα ραδιόφωνο το οποίο έχει δώσει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν, στους μετανάστες, στους απεργούς πείνας των φυλακών, στους σχολικούς φύλακες, στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, σε οργανώσεις και κινήματα που δεν πρόκειται ποτέ να ακουστούν από τα αστικά ΜΜΕ τα αιτήματά τους.

Φαίνεται εδώ και πολλά χρόνια δυστυχώς πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος (και όχι τόσο ο αναρχικός χώρος αυτός καθαυτός) έχει περιέλθει σε ένα τέλμα και δεν ξέρει πλέον πώς να βρει πάτημα να ακουστεί μέσα στην κοινωνία και να αποκτήσει ερείσματα πέρα από τον φοιτητόκοσμο. Οι δράσεις που κάνει είναι συγκεκριμένες, οι προτάσεις ακόμα πιο συγκεκριμένες και έτσι δεν καταφέρνει να βρει τρόπο και χώρο να μπολιάσει με τις ιδέες του και τη θεωρία του το κίνημα συνολικά.

Καλό λοιπόν θα ήταν να μην χρησιμοποιεί τα ίδια και τα ίδια μέσα πίεσης συνεχώς γιατί δεν υπάρχει αποτέλεσμα καθώς φαίνεται. Εν τέλει το να λένε οι αντιεξουσιαστές ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ με τους προηγούμενους λες και μέσα σε 2 μήνες θα έφερνε το πρόγραμμα για τη σοσιαλιστική κοινωνία που θα μας οδηγήσει στον κομμουνισμό και τη διάλυση των τάξεων είναι και λίγο τρολλάρισμα. Σίγουρα δεν είναι όλα τα βήματα που κάνει η κυβέρνηση προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά εδώ θα πρέπει να φανούν τα αντανακλαστικά όλων μας εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, εντός και εκτός κινήματος για το που βαδίζουμε πλέον.

“Θα καταλάβεις ότι το να παραμένεις υπηρέτης του γραπτού νόμου, σημαίνει πως καθημερινά στρέφεσαι ενάντια στον νόμο της συνείδησης, επιδιδόμενος σε ανούσια παζαρέματα.

Επειδή δε η πάλη αυτή δεν μπορεί να συνεχισθεί επί πολύ, ή θα καταπνίξεις την συνείδησή σου και Θα γίνεις ένας παλιάνθρωπος, ή Θα κόψεις κάθε δεσμό που σε συνδέει με την παράδοση και θα έρθεις να δουλέψεις μαζί μας για την ολοκληρωτική καταστροφή όλης αυτής της αδικίας —οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής.

Τότε όμως, αυτό Θα σημαίνει ότι έγινες σοσιαλιστής, ότι έγινες επαναστάτης!......”

Πιοτρ Κροπότκιν, «Προς τους Νέους»



tsoudimi@yahoo.gr

Barikat, τ. 20, 9-4-2015

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder