27 Eylül 2016 Salı

[Online] Σχολείο: χώρος μίσους ή αλληλεγγύης;


Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει θεατές μιας πραγματικής παρωδίας που λαμβάνει χώρα σε διάφορα σχολεία ανά την Ελλάδα, και έχει ως επίκεντρο την φοίτηση των παιδιών των προσφύγων και των μεταναστών εκεί. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα δημοτικά σχολεία στις περιοχές του Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης και της Φιλιππιάδας, όπου οι σύλλογοι “γονέων και κηδεμόνων των εκεί σχολείων με ανακοινώσεις που βρίθουν ρατσισμό και μισαλλοδοξία, τονίζουν πως δεν πρόκειται να γίνουν δεκτά προσφυγόπουλα στα σχολεία “…που είναι τα παιδιά τους” και επικαλούνται ιατρικούς, εκπαιδευτικούς (!!!) αλλά και θρησκευτικούς λόγους για αυτή τους την απόφαση. Απειλούν μάλιστα πως θα προβούν σε καταλήψεις των σχολείων αυτών σε περίπτωση που γίνουν αποδεκτά για φοίτηση τα προσφυγόπουλα. Βέβαια, υπήρχαν και παλιότερα παρεμφερή παραδείγματα ρατσιστικών συμπεριφορών απέναντι σε άλλες ομάδες ανθρώπων, όπως είχε συμβεί με Ρομά στο Χαλάνδρι προ 2 ετών όπου και εκεί οι σύλλογοι “γονέων” δεν άφηναν αυτά τα παιδιά να πάνε σε σχολεία της περιοχής.

Από την άλλη πλευρά βέβαια υπάρχουν σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων (Συκές Θεσ/νίκης), σύλλογοι διδασκόντων, αλλά και άλλων σωματείων (τμήμα τζούντο Ηρακλή), όπου απαντούν σε αυτές τις προκλητικές συμπεριφορές και ανοίγουν την αγκαλιά τους στους κατατρεγμένους και αδύναμους, επιδεικνύοντας την αλληλεγγύη τους με κάθε τρόπο.

Το βασικό ζητούμενο πάντως στην όλη κουβέντα είναι πως αντί να δημιουργηθούν εστίες αλληλεγγύης και αντίστασης εντός των σχολείων, όπου θα πρέπει να διδάσκεται στα παιδιά η ομορφιά της διαφορετικότητας και ο σεβασμός απέναντι στον «άλλο», γίνεται μια προσπάθεια να φωλιάσει στις αθώες παιδικές ψυχές το μίσος και ο ρατσισμός, και να θεωρούν τα παιδιά πως υπάρχουν «ανώτερες» και «κατώτερες» φυλές. Το σχολείο αποτελεί έναν από τους πιο βασικούς πυλώνες όσο αφορά τη δημιουργία της ανθρώπινης προσωπικότητας και όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο Λ. Αλτουσέρ στις ΘΕΣΕΙΣ (εκδ. Θεμέλιο), αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του κράτους, μαζί με την εκκλησία και τον στρατό, αφού διαμορφώνει τις απόψεις για την κοινωνική πραγματικότητα, με βάση την κυρίαρχη κάθε φορά αφήγηση.

Σε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να αναφερθούμε στις ευθύνες που φέρει στο ακέραιο η πολιτεία και το υπουργείο Παιδείας στην όλη κατάσταση. Από τη μια ο υπουργός ρίχνει το μπαλάκι της ευθύνης όσο αφορά την φοίτηση προσφυγόπουλων στα σχολεία, στους συλλόγους  των  γονέων και των διδασκόντων του κάθε σχολείου, με αποτέλεσμα να έχουμε περιστατικά σαν τα παραπάνω και οι ουσιαστικοί υπεύθυνοι της όλης κατάστασης να μένουν στην «απέξω» και να σφυρίζουν αδιάφορα. Από την άλλη έχουμε και διάφορους πολιτικούς φορείς (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, τοπικοί φορείς κλπ) να μιλάνε με ρατσιστικό και φασιστικό υπόβαθρο, να μην ασχολούνται με το προσφυγικό ζήτημα στην ουσία του και να προτρέπουν τους πολίτες να καταφύγουν ακόμη και στη βία για να αντιμετωπίσουν (;;;) τους πρόσφυγες που τους “απειλούν”.

Αν μη τι άλλο πάντως πρόκειται για ένα ζήτημα πολύ σημαντικό όπου άπαντες έχουμε ευθύνες, είτε είμαστε γονείς, είτε δάσκαλοι, είτε πολιτικά πρόσωπα κλπ, καθώς θα πρέπει να έρθουμε μπροστά σε ένα ουσιαστικό δίλλημα. Θα συνεχίσουμε να το παίζουμε πολιτικάντες και να ενδιαφερόμαστε μόνο για τα του οίκου μας, αφήνοντας τους πρόσφυγες στη μοίρα τους, και δημιουργώντας ένα σχολείο που θα καλλιεργεί ρατσιστικά πρότυπα ή θα δείξουμε πως η μνήμη των μεταναστών γονιών μας και προσφύγων παππούδων μας, δεν μετατράπηκε σε λήθη και θα δημιουργήσουμε ένα σχολείο, χώρο αλληλεγγύης και αντίστασης απέναντι στο φασισμό και τη μισαλλοδοξία; 

Δημήτρης Τσουτσουλόπουλος

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder