11 Ekim 2016 Salı

[Online] Εκκλησία και κράτος : Σχέση «αγάπης» ή δούναι και λαβείν;


Οι σχέσεις εκκλησίας και κράτους στην Ελλάδα έχουν τις ρίζες τους από παλιά, από τη δημιουργία ακόμη του νεώτερου ελληνικού κράτους. Αμέτρητες φορές η εκάστοτε κεντροαριστερή ή αριστερή (sic) αντιπολίτευση έχει ταχθεί υπέρ του διαχωρισμού εκκλησίας–κράτους, όταν όμως περνούσαν το ρουβικώνα της εξουσίας, τα ξεχνούσαν όλα και άρχιζαν να συνάπτουν σχέσεις «αγάπης» με τους ρασοφόρους καρεκλοκένταυρους και να τους αφήνουν να συνεχίζουν το «θεάρεστο» έργο τους στην κοινωνία. Είναι ακόμη νωπές οι μνήμες για το πόσο εύκολα ξεχάστηκε, ή τέλος πάντων επιμελώς αγνοήθηκε, το σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου στο Αγ. Όρος το 2008, με αρκετά μέλη της τότε κυβέρνησης Καραμανλή να έχουν ενεργή συμμετοχή στην όλη ιστορία. Ας κρατήσουμε στο νου μας για την συνέχεια αυτό το γεγονός.


Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε φορά που προσπάθησε να γίνει μια τομή στις σχέσεις αυτές, υπήρξαν τεράστιες αντιδράσεις από ανθρώπους του κλήρου αλλά και «οπαδούς» της εκκλησίας, που παρέπεμπαν σε εποχές σκοταδιστικές και μεσαιωνικές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι δύο. Πρώτο κατά την περίοδο ’85-’87 όπου η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου τότε προσπάθησε να ρυθμίσει το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας, και ενώ το νομοσχέδιο κατατέθηκε στη Βουλή και υπερψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσωτερικού (η Ν.Δ απείχε από την διαδικασία),στην ουσία δεν εφαρμόστηκε ποτέ καθώς ο Παπανδρέου δεν ήθελε να χαλάσει τις σχέσεις του με τον τότε αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Το αποτέλεσμα ήταν ίσα ίσα η αποπομπή από την κυβέρνηση του Αντ. Τρίτση, τότε υπουργού Παιδείας, που είχε σηκώσει το ζήτημα, για χάρη της ηγεσίας της εκκλησίας. Δεύτερο παράδειγμα, ήταν όταν η κυβέρνηση Σημίτη αποφάσισε να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Τότε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (εκλεκτός των χουντικών, για να μην ξεχνιόμαστε) καλούσε σε συλλαλητήρια τον κόσμο, έβαζε δεσποτάδες να αφορίζουν την κυβέρνηση, έκανε κοινές δηλώσεις με τη Ν.Δ για τον αθεϊσμό (!!!) εναντίον του Σημίτη κλπ κλπ. Ακόμη και τα μισά σχεδόν στελέχη της κυβέρνησης ήταν αντίθετα σε αυτή την ενέργεια. Τελικά ο Σημίτης δεν υποχώρησε σε αυτό το ζήτημα, αν και αργότερα έκανε και αυτός πίσω στα ζητήματα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Αργότερα είχαμε τις «θεόσταλτες» κυβερνήσεις Καραμανλή που δεν κουνήθηκε φύλλο, την κυβέρνηση ΓΑΠ που έμεινε στα λόγια και μετά τις επίσης «θεόσταλτες» κυβερνήσεις (με την ευλογία και του ΔΝΤ και της Ε.Ε πλέον, αφού από μόνος του ο «θεός» των δεσποτάδων δεν μπορούσε πια) Παπαδήμου και Σαμαρά.

Και φτάνουμε στο σήμερα, με την πιο ξεπουλημένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης να ξεφτιλίζεται ακόμη περισσότερο και στα ζητήματα αυτά. Είμαστε μάρτυρες λοιπόν, τους τελευταίους μήνες των «λεονταρισμών» του υπ. Παιδείας Φίλη, με τα ζητήματα της προσευχής και του μαθήματος των θρησκευτικών. Και ενώ από τη μια έχουμε τους γνωστούς σκοταδίστικους ξεσηκωμούς από πλευράς κλήρου, από την άλλη πλέον έχουμε τη νέα μορφή υποστηρικτών αυτής της κυβέρνησης, τα οικόσιτα και τους αποχωρήσαντες (;) που κλαίνε σαν τις χήρες στο κρεβάτι και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για να υπερασπιστούν την «προοδευτική» κυβέρνηση που θα πάει μπροστά το «καράβι» (sic). Το μόνο βέβαια που έκανε ο Φίλης ήταν απλώς να ουρλιάζει, σαν γνήσιος μπαλαντέρ μιας κυβέρνησης καρναβαλιστών, για να ασχολούνται όλοι/ες μαζί του και όχι με τις ιδιωτικοποιήσεις και τα ξεπουλήματα της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο. Τελικά, όπως φάνηκε και πριν λίγες μέρες, ένα διωράκι μέσα στο Μαξίμου και ένα χτύπημα στην πλάτη του ηγετίσκου του ασήμαντου αρκούν για να ξεχαστούν τα πάντα και να συνεχίσουμε κανονικά τις ζωές (τις ποιες;). Δεν ήταν βέβαια το ότι πέσαμε και από τα σύννεφα με αυτά που είδαμε, αφού ήδη έχουν προηγηθεί το πάγωμα για την υπόθεση του Βατοπεδίου, που συνεχίστηκε απλώς από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, για να μην θίξουν και τους συμμάχους τους στο καραμανλικό μπλοκ (Παυλόπουλος, ο ΚΥΠατζής υφ. Δικαιοσύνης κλπ). Άλλωστε εκλογές πλησιάζουν αργά ή γρήγορα, πρέπει να φυλάνε και τα νώτα τους οι κυβερνώντες και να φτιάχνουν συμμαχίες να μην ανέβει ο Κούλης.


Για  να το κλείνουμε, οι σχέσεις εκκλησίας-κράτους στην Ελλάδα είναι μια πονεμένη ιστορία, αφού ο επίσημος κλήρος ήταν πάντα τσιράκι (ή και συνεργάτης) της εκάστοτε κυβέρνησης, είτε αυτή ήταν η κυβέρνηση Τσολάκογλου, είτε ήταν η Χούντα είτε είναι η «πρωτοδεύτερη» φορά του Τσίπρα. Από την άλλη υπήρχαν πάντα οι εξαιρέσεις, όπως οι 3000 και πλέον κληρικοί που ήταν ενεργά μέλη του ΕΑΜ κατά την διάρκεια του μεγάλου αντιφασιστικού αγώνα εναντίον των Ναζί, ή οι απλοί ιερωμένοι (και κάποιοι ελάχιστοι μητροπολίτες) που δείχνουν την αλληλεγγύη τους κάθε μέρα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Δυστυχώς, πάντως, σε αυτό το ζήτημα η Ελλάδα είναι αρκετά πίσω, και αφήνει να κάνουν κουμάντο στους κόλπους του κράτους άνθρωποι που η μόνη σχέση με τα όσα διδάσκει η θρησκεία του χριστιανισμού είναι τα ράσα που φοράνε (και εδώ απλώς θυμόμαστε τη λαϊκή ρήση, τα ράσα δεν κάνουν τον παπά).


Δημήτρης Τσουτσουλόπουλος

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder