15 Temmuz 2017 Cumartesi

[Online] Μερικές σκέψεις για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή




Κωνσταντίνος Καραμανλής. Όσα και να πει ένας νοήμων άνθρωπος γι’ αυτόν είναι λίγα. Και αν ο άνθρωπος αυτός ανήκει στο χώρο της Αριστεράς, τότε έχει σίγουρα να πει πολλά από όσα έχει υποστεί από το άτομο αυτό. Και τον τελευταίο καιρό, βλέπουμε πως ο Δήμος της Ξάνθης ετοιμάζεται να του στήσει και άγαλμα στην πόλη. Καθόλου παράξενο, αν αναλογιστούμε με ποιανού κόμματος την παράταξη εκλέχθηκε ο “κύριος” Δημαρχόπουλος…



Η ιστορία του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι γνωστή τοις πάσι. Είναι αυτός που ενέταξε την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ με... μαγικά κόλπα, αφού βέβαια ξεπλύθηκε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ που λέγεται “μεταπολίτευση”. Πριν από όλα αυτά, υπήρξε ο κύριος εκφραστής της δεξιάς, συντηρητικής και αντιδραστικής παράταξης επί πολλά χρόνια. Υπουργός δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Παπάγου, αρχηγός της Ε.Ρ.Ε. και πρωθυπουργός της Ελλάδος από το 1955 έως το 1963, με τη φυγή του στο Παρίσι με πλαστό όνομα -Τριανταφυλλίδης-, μετά την ήττα του στις εκλογές του ιδίου έτους. H οκταετία της κυβέρνησής του ταυτίστηκε με ακραίες διώξεις εναντίον της Αριστεράς, τη συνέχιση της πολιτικής της εξορίας των κομμουνιστών, αλλά και με την άνθηση του φαινομένου του παρακράτους, συμμοριών αληταράδων δηλαδή, που με την ανοχή και πολλές φορές την παρότρυνση των αστυνομικών και πολιτειακών αρχών οι οποίες έκαναν τα “στραβά μάτια”, τραμπούκιζαν, βιαιοπραγούσαν, και δολοφονούσαν ακόμη, πολίτες που είχαν χαρακτηριστεί “εθνικά ύποπτοι” -έτσι χαρακτηριζόταν οποιοσδήποτε προοδευτικός Αριστερός ή Δημοκράτης πολίτης. Η κυβερνητική οκταετία του Καραμανλή έγινε συνώνυμη της αστυνομοκρατίας, της βίας και του παρακράτους. Αυτά αποτελούσαν τους πυλώνες της εξουσίας του, και το φαινόμενο έγινε εμφανέστατο στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, οι οποίες σημαδεύτηκαν από τον εκφοβισμό των ψηφοφόρων, αλλά και με μια άνευ προηγουμένου εκλογική νοθεία, προκειμένου να επανεκλεγεί ως κυβέρνηση η δεξιά ΕΡΕ του Καραμανλή, και να “αναχαιτιστεί” το κόμμα της Αριστεράς, η ΕΔΑ, που θεωρείτο η μεγαλύτερη απειλή, ειδικά μετά την ανάδειξή της σε αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958, και την απίστευτη απήχηση και δυναμική που είχε στον ελληνικό λαό.

Αυτήν λοιπόν την προσωπικότητα, που εξέθρεψε, εκτός από το μίσος για την Αριστερά, και το παρακράτος που ξέφυγε κάθε ελέγχου, και έφτασε ακόμη και στο σημείο να δολοφονήσει το Γρηγόρη Λαμπράκη, ενώ οι αστυνομικές αρχές γνωρίζανε πολλά, αποφάσισε ο Δήμος Ξάνθης να του ανεγείρει το άγαλμα. Φυσικό θα φανεί σε πολύ κόσμο βέβαια το γεγονός αυτό, λόγω του ότι ο δήμαρχος Ξάνθης, Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος, έχει εκλεγεί με τη δημοτική παράταξη που στηρίζει η Νέα Δημοκρατία. Όμως το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Η ανέγερση του αγάλματος θα ξεκινήσει κατόπιν εισηγήσεως του συλλόγου “φίλων του εθνάρχη” (sic!), την οποία ο Δήμος Ξάνθης έκανε δεκτή, λόγω του ότι συμβαδίζουν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις. Σε περίπτωση που αντί για “φίλους του εθνάρχη” είχαμε έναν σύλλογο απομάχων του ΕΛΑΣ ή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ή έναν σύλλογο φίλων του Άρη Βελουχιώτη, και το αίτημα ήταν η ανέγερση ενός αγάλματος του Άρη, ή κάποιου μνημείου για τον ΕΛΑΣ ή τον ΔΣΕ, τότε η απάντηση του Δήμου θα ήταν διαφορετική, και σίγουρα όχι θετική…

Στο θέμα της Αριστεράς,η “επίσημη” ιστορία μεροληπτεί υπέρ της αντιδραστικής παράταξης. Και στην περίπτωση της Ξάνθης, αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό με μία βόλτα γύρω από την κεντρική πλατεία της πόλης. Στο πάρκο που βρίσκεται παραδίπλα, θα παρατηρήσει κανείς τις προτομές τριών στρατιωτικών, αλλά και μία στήλη με πεσόντες “υπέρ πατρίδος”. Αν προσέξει κανείς καλύτερα, θα δει πως η ημερομηνία θανάτου που αναγράφεται στην μία προτομή, καθώς και οι ημερομηνίες σε μια ολόκληρη σειρά ονομάτων, αναφέρονται στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1946-1949. Όμως όλοι αυτοί, υπηρετούσαν στον “εθνικό”
στρατό, στον μοναρχοφασιστικό δηλαδή. Κανένα όνομα αντάρτη του ΕΛΑΣ, κανένα όνομα στρατιώτη του ΔΣΕ… Λες και η περιοχή της Θράκης δεν είχε ανθρώπους που πολέμησαν στο πλευρό του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ… Σαν να μην υπήρξε ποτέ το τάγμα Οθωμανών του Καπετάν-Κεμάλ, στο οποίο πολέμησαν όχι μόνο Έλληνες, αλλά και Τούρκοι και Πομάκοι κάτοικοι της περιοχής… Λες και αυτοί δεν έπεσαν για μια ελεύθερη Ελλάδα, για μια πατρίδα με Δημοκρατία και ψωμί…

Και μιας και το θέμα είναι τα μνημεία, θα ήθελα να κλείσω με κάτι ακόμη… Η Ξάνθη είναι επίσης και η γενέτειρα του Μάνου Χατζιδάκι, του μεγάλου αυτού συνθέτη, ο οποίος πρόσφερε τα μέγιστα στις τέχνες αυτής της χώρας. Και στην ίδια την πόλη που γεννήθηκε, δεν υπάρχει ούτε άγαλμα ούτε προτομή αυτού του ανθρώπου. Υπάρχουν μόνο προτομές αντιδραστικών δημάρχων και αξιωματικών, και η πόλη σε λίγο θα αποκτήσει άλλο ένα άγαλμα “ιστορικής κακογουστιάς”: Αυτό ενός συντηρητικού “εθνάρχη”, που το μόνο έθνος που είχε ήταν το κεφάλαιο και η αστική τάξη...

“Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…”, μόνο αν πάρει ο λαός την τύχη στα χέρια του…



Γρηγόρης Καραγιαννίδης

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder