26 Eylül 2017 Salı

[Online] Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΚΓΥΡΑΣ



ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ



Η συζήτηση για την περίφημη πια τροπολογία που θα άνοιγε τον δρόμο για την αναγνώριση των τουρκικών μειονοτικών σωματείων στη Θράκη διεξήχθη, και διεξάγεται ακόμα, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις και με πλήρη αδιαφορία της Άγκυρας προς θλίψιν όλων εκείνων των αντιτιθέμενων κύκλων που πόνταραν ακριβώς σ' αυτές τις παρεμβάσεις για να πιάσουν τόπο οι καταγγελίες τους.


Η Άγκυρα δεν εξέφρασε καμιά διαμαρτυρία για την απόσυρση της τροπολογίας και τον αποκλεισμό της εκ νέου λειτουργίας των σωματείων. Αλλά ήταν και ασυνήθιστα και παγερά αδιάφορη εξαρχής, για να μην πούμε κιόλας πως έδειχνε ενοχλημένη από την ανακίνηση του όλου θέματος. 

Ξαφνιάστηκαν οι τουρκοφαγικοί κύκλοι που είχαν προετοιμασθεί να καταγγείλουν την κυβέρνηση για ενδοτισμό απέναντι στον τουρκικό εθνικισμό, ενώ αυτός δεν έκανε την εμφάνισή του πουθενά σ’ όλο αυτό το διάστημα. Το ξάφνιασμα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, κι ευχάριστο βεβαίως, από το… πατριωτικό ξέσπασμα στη Βουλή του τουρκογενούς μειονοτικού βουλευτή της αντιπολίτευσης όταν κατηγόρησε τον υπουργό δικαιοσύνης ότι με τα καμώματά του κόντεψε να κάνει διεθνώς ρεζίλι τη χώρα, αλλά ευτυχώς απέσυρε την τροπολογία, την οποία ούτε αυτός θα ψήφιζε.

Και τα όσα λίγα καταγγέλθηκαν για τον τουρκικό εθνικισμό που δημιουργεί προβλήματα στη Θράκη και άλλα παρόμοια, αυτά ειπώθηκαν ή γράφτηκαν περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα παρά στηρίχθηκαν σε πρόσφατα πραγματικά περιστατικά.

Διαπιστώνει κανείς πως στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καλά κατανοητή η μεταστροφή που συντελείται στην Τουρκία. Που κλείνει «η παρένθεση του Κεμαλισμού» μαζί με τις κυριότερες αξίες του, δηλαδή τον τουρκικό εθνικισμό, την κοσμικότητα του κράτους και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και αρχίζει η περίοδος του Ισλαμισμού του Ερντογάν. Φυσικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε ακόμα για πλήρη εμπέδωση του νέου καθεστώτος, υπάρχουν κάμποσες εστίες αντίστασης, αλλά σαφώς πρόκειται για μια κυρίαρχη τάση που γίνεται ολοένα και πιο κυρίαρχη. Ενώ η κυριαρχία του ιδίου του Ερντογάν είναι απόλυτη κι απ’ αυτόν πηγάζουν τα πάντα.

Η μεταστροφή αυτή έχει επιπτώσεις και στη μειονοτική πολιτική της Τουρκίας, μερικά κεφάλαια της οποίας παραμένουν ίδια και ισχυρά, ή ενισχύονται ακόμα περισσότερο, ενώ άλλα αλλάζουν τελείως και παύουν να αποτελούν προτεραιότητα. Μια λεπτομερέστερη ανάλυση ξεφεύγει από τα όρια του άρθρου αυτού.

Έτσι διαπιστώνουμε πως η διεκδίκηση του τουρκικού εθνοτικού προσδιορισμού για τη Μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν αποτελεί πια προτεραιότητα για την Άγκυρα. Γι’ αυτό και η αδιαφορία έως και δυσφορία από την ανακίνηση του θέματος, όπως επισημάναμε παραπάνω. Η Άγκυρα περιορίζεται και επικεντρώνεται στην ενίσχυση του ισλαμισμού. Εδώ θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει ειρωνικά πως οι πολιτικές των δυο κρατών για τη Μειονότητα επί τέλους συμπίπτουν και ταυτίζονται. Τόσο η Ελλάδα ανέκαθεν, όσο και η Τουρκία τα τελευταία χρόνια ευνοούν και ενισχύουν τη θρησκευτικότητα και την ισλαμοποίηση. Ποιες θα είναι άραγε οι συνέπειες αυτής της διπλής εύνοιας, ο χρόνος θα δείξει.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που καταδεικνύει την αλλαγή της μειονοτικής πολιτικής, πάντα σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ισλαμοποίησης, είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου που εκδόθηκε πριν τρία χρόνια και αναφέρει περίπου πως «οι Μουσουλμάνοι της Θράκης κατά τη Σαρία δεν μπορούν να συντάξουν διαθήκη, κι αν συντάξουν αυτή είναι άκυρη», που δεν προκάλεσε καμιά αντίδραση και καμιά διαμαρτυρία από την Άγκυρα. Κατά την ταπεινή μου άποψη πρόκειται καθαρά για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών με την επίκληση βέβαια του ισλαμικού νόμου. 

Σε συνθήκες κεμαλικού καθεστώτος η απόφαση του Αρείου Πάγου θα αντιμετωπιζόταν με έντονη καταδίκη από το ΥπΕξ της Τουρκίας, θα προκαλούσε διαμαρτυρίες από τους μειονοτικούς συλλόγους και καταγγελίες από τον τύπο, τόσο από τον τουρκικό όσο και από τον μειονοτικό. Δεν συνέβη το παραμικρό απ’ όλα αυτά, για να μην πω πως θα μπορούσε να διακρίνει κανείς μια ανομολόγητη ικανοποίηση από την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στην Ελλάδα. Ούτε η προσφυγή της παθούσης κατά της Ελλάδος στο ΕΔΑΔ κατάφερε να συγκινήσει την τουρκική πλευρά και αντιμετωπίσθηκε με πλήρη απαξίωση και σιωπή.

Αλλαγή λοιπόν στη μειονοτική πολιτική. Αλλά κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να υποχρεώσει τη Μειονότητα να ακολουθήσει την Τουρκία στον αναχρονιστικό δρόμο της ισλαμοποίησης και της Σαρία και να παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις της στην αναγνώριση του δικαιώματος του τουρκικού εθνοτικού προσδιορισμού στην ονομασία της και στην κατάργηση της Σαρία. 

Η Μειονότητα υπάρχει πέρα και έξω από την όποια μεταβαλλόμενη πολιτική της Άγκυρας και των αντιπαραθέσεων Ελλάδας και Τουρκίας, αυθύπαρκτη και σταθερή στις διεκδικήσεις της.



Ιμπράμ Ονσούνογλου

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder